**************************

زن بدكاره اي به قصد آلوده كردن جوانان بني اسرائيل به آن ها نزديك شد جوانان كه زيبائي خيره كننده او را ديدند گفتند اگر فلان عابد او را ببيند تسليم مي شود زن گفت قسم بخدا تا او را گرفتار بند شهوت نكنم به خانه نمي روم، هنگام شب به خانه عابد رفت در زد عابد راهش نداد زن گفت گروهي مردان هرزه دنبال من هستند كارم به رسوايي مي كشد عابد در را باز كرد و زن وارد شد و لباس را كند جمال زن عابد را مسحور كرد و دست به بدن او دراز كرد، ولي ناگاه دست خود را كشيد و در برابر آتشي كه زير ديگ بود قرار داد. زن گفت چه مي كني؟ گفت دستي كه برخلاف خدا به اجراي عملي برخيزد، سزاوار آتش است. زن بيرون دويد و فرياد زد عابد را دريابيد!! مردم به سراغ آن بنده خائف رفتند، ديدند از ترس عذاب الهي دست خود را به آتش سوزانده است!

نوح بن مريم كه قاضي مرو بود وقتي كه مي خواست دخترش را شوهر بدهد، با يكي از همسايگانش كه زرتشتي مذهب بود مشورت كرد كه دختر به چه كسي بدهد و با كه وصلت كند؟ او در جواب گفت: بسيار جاي تعجّب است، اين كه مردم پيرو نظر تو هستند و تو از من نظر مي خواهي قاضي اصرار كرد كه بايد نظرات را بگويي: زرتشتي گفت: نظر شخص اول ايران كه كسري باشد در مقام ازدواج دختر، به مال و ثروت داماد است و نظر شخص اول كشور روم كه قيصر باشد، در اين مقام به زيبائي و جمال اوست و نظر شخص اول اسلام ( بلكه بشريّت) كه پيغمبر (ص) باشد معطوف به دين داماد است. حال، تو به خودت نگاه كن و ببين از چه كسي تبعيّت مي كني، از همان پيروي كن. پس مدارج دين داماد، حتّي عروس نماينده شخصيّت اوست؛ يعني شخصيّت هر شخصي با معيارهاي الهي سنجيده مي شود    

امام صادق عليه السّلام فرمود: مردي نزد پدرم آمد. پدرم به او گفت: آيا ازدواج كرده اي و همسر داري؟ آن مرد گفت: نه! پدرم به او گفت: من هيچ دوست نمي دارم كه تمام دنيا متعلّق به من باشد و يك شب را بدون زن و همسر به صبح برسانم. سپس فرمود: دو ركعت نمازي كه شخص ازدواج كرده مي خواند از عبادات شب و روز مرد عزب ( بدون زن) ارزشمندتر است. آن گاه هفت درهم به آن مرد داد و فرمود: با اين پول همسري بگير و ازدواج كن و بدان كه پيغمبر خدا (ص) فرمودند: همسر اختيار كنيد تا روزي شما زياد شود.  

عن ربعي [بن حراش‏]، عن عليّ، قال:

 «جاء النبيّ صلّى اللّه عليه و سلم أناس من قريش، فقالوا: يا محمّد؛ إنّا جيرانك و حلفاؤك، و إنّ أناسا من عبيدنا قد أتوك، و ليس بهم رغبة في الدين، و لا رغبة في الفقه، إنّما فرّوا من ضياعنا و أموالنا، فارددهم إلينا، فقال لأبي بكر: ما تقول؟ فقال: صدقوا، و إنّهم لجيرانك و أحلافك. فتغيّر وجه النبيّ صلّى اللّه عليه و سلم، ثمّ قال لعمر: ما تقول؟ قال: صدقوا، إنّهم لجيرانك و حلفاؤك، فتغيّر وجه النبيّ صلّى اللّه عليه و سلم، ثمّ قال: يا معشر قريش؛ و اللّه؛ ليبعثنّ اللّه عليكم رجلا منكم قد امتحن اللّه قلبه للإيمان، فليضربنّكم على الدين أو يضرب بعضكم. فقال أبو بكر: أنا هو يا رسول اللّه؟ قال:

لا. قال: عمر: أنا هو يا رسول اللّه؟ قال: لا، و لكن ذلك الّذي يخصف النعل». و قد كان أعطى عليّا نعله يخصفها.

خصائص امير المؤمنين- ترجمه‏فارسى    51    (1) پيامبر(ص) فرمود: خداوند دل على(ع) را با ايمان آزموده است .....  ص : 51

(2) حديث سى و يك «1»- على [عليه السّلام‏] مى‏فرمايد: گروهى از قريش نزد پيغمبر صلّى اللَّه عليه [و آله‏] و سلم آمدند و گفتند: اى محمد، ما همسايگان و هم پيمانان تو هستيم، برخى از بردگان ما نزد تو آمده‏اند [و به اسلام گرويده‏اند] آنان نه به دليل علاقه به دين و نه براى فهم و انديشه آمده‏اند از [نگه‏دارى‏] كالاها و دارايى‏هاى ما گريخته‏اند آنان را نزد ما برگردان.

حضرت به ابو بكر فرمود: «نظر تو چيست»؟ گفت: حق با قريش است آنان همسايگان و هم پيمانان تو هستند [بردگان را برگردان‏]. در اين هنگام چهره پيغمبر صلّى اللَّه عليه [و آله‏] و سلم دگرگون [و بر افروخته‏] شد و به عمر فرمود: «تو چه مى‏گويى»؟ وى نيز گفت: حق با قريش است آنان همسايگان و هم پيمانان تو هستند [بردگان را برگردان‏]. پس چهره پيغمبر صلّى اللَّه عليه [و آله‏] و سلم [بار ديگر] دگرگون شد و رو به قريش فرمود: «اى گروه قريش، به خدا سوگند، خداوند مردى از شما را براى سركوبى شما بر مى‏انگيزد. خداوند دل آن مرد را با ايمان آزموده است. وى به طور قطع شما (يا برخى از شما) را به خاطر دين سركوب مى‏كند».ابو بكر گفت: آيا آن مرد كه مى‏گوييد منم اى رسول خدا صلّى اللَّه عليه [و آله‏] و سلم؟ فرمود: «نه».

عمر گفت: آيا آن مرد منم؟ فرمود: «نه، آن [مرد] كسى است كه هم اكنون نعل را وصله مى‏زند» و حضرت [رسول صلّى اللَّه عليه و آله‏] نعل خود را به على عليه السّلام داده بودند تا وصله زند.